Since pumunta si Papa sa Mindanao, wala akong choice kundi mag commute.

May sort of driver kami. Pero magaling ang ama ko nadala nia ang susi ng kotse.

Tatanongin mo kung asan ang duplicate ng kotse...

Asa Mindanao, kasama si Papa.

Ngayon alam mo na kung kanino ako nahawa ng katangahan. =)

Sabi ni Papa, ipapa-LBC nalang daw niya ung susi. Wag na daw sabi ni Mama. Baka daw kasi mas mauna pa dumating sa Manila si Papa kaysa sa susi.

COMMUTE FRUSTRATION STORIES.

Hindi ko maintindihan kung bakit every time sasakay ako ng jeep tapos medyo puno ito, uusog ung mga tao papunta sa malapit sa pintuan. So ang magiging upuan ko ay ung nasa pinaka dulo.

HELLOOOOO?????????? Hindi niyo ba naiintindihan na napakahirap yumuko sa jeep?? Tapos papalakarin niyo pa ako ng nakayuko. Camon. Nakakaasar. Ang hirap maging matangkad. ANG HIRAP.

Tapos minsan kahit naka-upo na ako sa jeep...HINDI AKO KAYSA. As in ung ulo ko asa ceiling na nung jeep. So kailangan ko na namang yumuko.

UGH.

Pero hindi diyan nagtatapos ang aking kwento. Lalabas na nga lang ako sa jeep, mauuntog pa ako.

Ang saya.